فرهاد ارژنگی؛ هنرمندی که ساز اصیل ایرانی را زنده نگاهداشت

پایگاه خبری ایران بزرگ- گروه فرهنگ و هنر- فرهاد ارژنگی بعد از مهدی مفتاح، آورندهٔ قانون به موسیقی ایران و اکبر محسنی، آورندهٔ عود به موسیقی ایران، سومین هنرمندی است که سعی در زنده کردن یک ساز مهجور ایرانی و اصیل را داشته است.

ابتکار او نیز در سایهٔ جوانمرگی اش، تا سال‌های سال، از نظرها پوشیده ماند و اکنون رباب، یکی از سازهای رایج در گروه نوازی‌های موسیقی ایرانی است.

 

 

فرهاد ارژنگی در پانزدهم بهمن ١٣١٧ در تهران چشم به دنیا گشود. وی آهنگساز، نوازنده تار و نقاش بود. فرهاد ارژنگی فرزند نقاش، رسام ارژنگی است که از ۵۰۰ سال پیش خانواده وی نقاش و پیکره تراش بوده‌اند.
 

فرهاد ارژنگی، در عمر کوتاه بیست و دو ساله اش، در زندگانی هنری‌اش که بیشتر از پنج سال دوام نیافت، خوش درخشید.
 

فرهاد از کودکی به موسیقی عشق ورزید، از آن زمانی که راه رفتن آموخت، قدم هایش به سوی رادیو کشیده می شد.
 

هما ارژنگی، خواهر کوچکتر فرهاد، در گفت و گو با ایران بزرگ چنین اظهار کرد: وی از هفت سالگی نواختن تار را نزد علی اکبر خان شهنازی آغاز کرد.
 

فرهاد پس از اتمام دبستان به دارالفنون رفت و در این مدت او علاوه بر موسیقی در رشته های نقاشی و شعر نیز پیشرفت های قابل ملاحظه ای داشت.در جشن های دبیرستان او رهبر ارکستر مدرسه اش بود.
 

هما ارژنگی گفت: برادرم، کم کم به کتب فلسفه علاقمند شد و ساعات فراغتش را مطالعه می کرد. از دوستان، گردش و تفریح بیشتر دوری می کرد و بهترین دوستانش کتاب و تابلو و رنگ و پرده های ساز و مضراب تار او بودند. وقتی دیپلمش را در رشته ی طبیعی گرفت در رشته ی موسیقی هم برای خود استاد کوچکی شده بود.
 

وی طی ۱۵ سال تمرین و نواختن تار به چنان پیشرفتی رسید که هنگامی که موسی خان معروفی از آکادمی موزیک ایران بازنشسته شد و برای جایگزینی ایشان مسابقه‌ای ترتیب دادند، فرهاد ارژنگی برنده این آزمون دشوار شد و در ۲۰ سالگی به عنوان استادیار در هنرستان عالی موسیقی به آموزش هنرجویان پرداخت.
 

فرهاد، چندی بعد به درخواست اداره هنرهای زیبا در تلویزیون که تازه آغاز به کار کرده بود، تار نواخت و با سفر به ترکیه، افغانستان و پاکستان موسیقی ایرانی را به مردمان آن کشورها بیشتر شناساند.
 

او در عین حال که در دانشکده علوم با فورمول های شیمی سرگرم بود، ساعت ها در آزمایشگاه داروهای گوناگون را با هم می آمیخت و در لوله های آزمایش خواص آن ها را با یگدگر مقایسه می کرد.
 

در تنهایی و سکوت نیز آهنگ می ساخت و دستگاه های ایرانی را به نوبت در می آورد، و در طی مدت کوتاه توانست کتاب های زیادی در باره موسیقی شرق تدوین کند.
 

هما ارژنگی ادامه داد: به جز تدوین کتاب های «دوره ردیف کلاسیک ایران (از مکتب آقا حسینعلی)»، «دوره ردیف عالی (ساخته استاد شهنازی)»، «ساز شناسی و موسیقی در خاور زمین» و «پیش در آمد و رنگ های قدیمی آهنگ های بسیاری ساخت که همگی از دریای بیکران ذوق او سیراب شده بودند»، فرهاد بیست و دو آهنگ ساخت و هنوز نت های نیمه تمام آهنگ های دیگرش روی میز او پراکنده اند.
 

علیرضا میرعلینقی، پژوهشگر، روزنامه نگار و منتقد موسیقی، با اظهار تأسف از اینکه چرا خانواده موسیقی، ۵۰ سال از ارژنگی یادی نکرده‌است، گله کرد: "به همان نسبت که در این سال‌ها تجلیل‌ها زیاد شده، اصل موسیقی به محاق بی‌اعتنایی رفته‌است."
 

هم اکنون هما ارژنگی، امانت دار برادر شده است و توانسته آنچه را که از دستبرد زمانه و اهل زمانه، برجا مانده بود، حفظ نماید.

پایگاه خبری ایران بزرگ ایران بزرگ میراث فرهنگی فرهاد ارژنگی هما ارژنگی آهنگ ساز هنرمند ایرانی ساز اصیل ایرانی

ارسال شده در مورخه : شنبه، 15 بهمن ماه، 1390 توسط farhang  

مرتبط باموضوع :

 

نام شما: [ کاربر جدید ]
نام شما (ضروری):
ایمیل شما (ضروری):
نظر:
کد امنیتی
	[ بازگشت ]